Carte Blanche

Carte Blanche: “een schitterend ongeluk”

STUDIO BRONKS groep 5, zaterdag 25/04 om 19:00u

Korte beschrijving van het stuk: “Kunnen geloof en wetenschap hand in hand gaan? Of sluit het ene het andere sowieso uit? Wat als we de magie van het geloof vervangen door de magie van de kosmos? En welke plaats heeft kunst in dit verhaal?”

Bespreking: hoe? (vorm)

de inkomhal

Afgelopen zaterdag ging ik met mijn mama en twee kleine zusjes naar de voordracht “een schitterend ongeluk”. We gingen hier naartoe omdat het meterkindje van mijn mama erin meespeelde en we ze al verschillende keren hadden zien toneelspelen, en dit viel bij ons wel in de smaak. Deze keer was het echter compleet anders dan hetgeen we van haar, Lisa, gewoon waren. Sinds dit jaar speelt ze in een andere toneelgroep. Om eerlijk te zijn wist ik helemaal niet wat ik er deze keer van moest verwachten. Ik was erg nieuwsgierig. Het eerste wat me opviel was dat de mensen die er naartoe gingen grotendeels mensen waren die er erg sociaal uitzagen en elk een eigen, unieke kledingstijl hadden. Verder was de inkomhal bedekt met allerlei aluminiumfolie, wat me erg deed uitkijken naar wat er nog komen zou.

Toen we vervolgens de zaal binnengingen, zaten de 11 toneelspelers al klaar op hun stoel, allemaal mooi op een rij in een relaxte houding, die bij iedere speler verschillend was. Toen begon het toneelstuk. Je zou het kunnen beschrijven als een experimenteel toneelstuk. De reden waarom ik het “experimenteel” noem is omdat het hier niet enkel draaide om toneel, om het spreken en om wat er gezegd werd, zoals in de meeste toneelstukken. Ook zat er niet echt één doorlopend verhaal in het stuk.

de 11 spelers

Zo kwam er bijvoorbeeld ook dans in voor, waarbij deze dans op bepaalde momenten werd versterkt door de muziekkeuze, die voor mij vaak erg ongewoon en indrukwekkend was. Zo werd er eens klassieke muziek afgespeeld of een muzieknummer wat erg eng klonk omwille van de zware stem van de zanger. De muziek was dus op die manier erg krachtig en maakte het, naar mijn mening, uniek. Verder zou je niet meteen kunnen zeggen dat de dans perfect was. De bewegingen die de “dansers” uitvoerden waren niet steeds synchroon, maar toch stoorde dit mij niet. De dansstijl die werd uitgeoefend kan je ook eerder experimenteel noemen. Dit kom door de rare bewegingen, die misschien niet steeds als dans bedoeld waren. Ook werd er veel emotie in de dans gelegd, wat je ook kan zien in het bijgevoegde filmpje.  

de spelers plaatsen zich in een verbonden houding

Dit dansen met de beschreven muziek werd afgewisseld door een moment waarbij de zaal helemaal donker en muisstil werd, waarbij door de spelers allerlei woorden werden geschreeuwd. Niet alleen dans en eerder stille momenten wisselden de dans af, ook gingen de spelers eens in een houding zitten waarbij iedereen op de één of andere manier met elkaar verbonden was, en zo een beweging konden doorgeven. Ook humor zorgde voor een leuke variatie met de soms wel zware teksten van de toneelspelers.

 een tafelblad en een aluminiumdeken

Verder had het toneel niet veel nodig. De toneelspelers speelden niet op een podium zoals we gewend zijn, maar de stoelen stonden opgesteld zoals een tribune en op die manier keken we als toeschouwers neer op het “toneel”. Afgezien van enkele attributen zoals een tafelblad, tafelbladhouders, kabels, enkele aluminiumdekens en krijtjes hadden de spelers niets meer nodig om er iets uniek van te maken. Het decor was dus ook erg simpel: een zwart doek en een zwarte grond. Er stonden enkel 11 stoelen op een rijtje naast elkaar geplaatst en één verhoogje met een micro. Verder was het decor leeg. 

De inhoud van de teksten was soms erg zwaar en af en toe ook moeilijk te volgen, terwijl het op andere momenten erg grappig en luchtig was. De relatie tussen geloof en wetenschap was in de vele monologen van de toneelspelers vaak erg duidelijk. De woordkeuze was erg mooi en alledaags waardoor je als kijker goed begreep wat er gezegd werd. De spelers voerden het grootste deel van de tijd monologen en er werd niet echt met elkaar gespeeld. Toch was het niet zo dat het geen samenhang had, aangezien elk deel elkaar wel goed opvolgde. Ook hadden ze geen echte verkleding en geen echte rol waar ze zich moesten inleven. Ze bleven allen zichzelf en de kledij, die vooral beperkt was tot wit en rode kleding, had geen echte meerwaarde.

Ik was aangenaam verrast van dit stuk. De afwisseling tussen dans en toneel, aangevuld met een goede portie humor beviel me heel erg.  

In de volgende filmpjes zijn nog enkele fragmenten uit het stuk te zien:

bronnen: de ervaring, geen verdere bronnen gebruikt.